Vanochtend, het moment van inloggen en beginnen met werk besefte ik ook heel blij te zijn met die "Externe God". Zodoende ben je nooit alleen, en weet je dat God meekijkt, dat geeft moed en troost.
Ik denk dat het een mysterie blijft en rituelen met dogma's zijn onze menselijke uitingen om in ieder geval iets van besef te kunnen krijgen, op onze menselijke manier.
Als iemand die nog zoekende is in het katholicisme, vind ik dit een boeiende gedachte van pater Hugo. De verwijzing naar Jung spreekt me erg aan: "Wie naar buiten kijkt, droomt; wie naar binnen kijkt, wordt wakker."
Ik zie de eerbied voor de externe rituelen, maar ik vraag me af: is het uiteindelijke doel niet dat we die Goddelijke aanwezigheid intern gaan beleven? Zoals de Bijbel zegt: "Christus leeft in mij" (Gal. 2:20). Zien jullie het ritueel als de weg naar die "interne geboorte"?
Natuurlijk is het uiteindelijke doel van de mens de vereniging met God, die innerlijk plaatsvindt. Tegelijkertijd zijn wij in de kerken van voor de reformatie niet zo van het het uitsluiten van de materie. Ook die mag geheiligd worden en heiligheid dragen. Vandaar heilige plaatsen, mensen en dingen. Die die status allemaal krijgen doordat ze ritueel voor de Heilige worden 'afgezonderd.' Tegelijkertijd is er natuurlijk ook een vorm van voorgegeven heiligheid, die is gebaseerd op de eerbied die de mens verschuldigd is aan de scheppende creativiteit van God. De heiligheid van het leven, de liefde etc.
Vanochtend, het moment van inloggen en beginnen met werk besefte ik ook heel blij te zijn met die "Externe God". Zodoende ben je nooit alleen, en weet je dat God meekijkt, dat geeft moed en troost.
Ik denk dat het een mysterie blijft en rituelen met dogma's zijn onze menselijke uitingen om in ieder geval iets van besef te kunnen krijgen, op onze menselijke manier.
Eind 80-er jaren had de priester een zin voor hij de hosties uitreikte: wordt wie je bent, ontvang wie je wordt.
Ik vond het een fijne zin, hoopvol ook. Waar is die zin gebleven of was het couleur locale van een zwolse priester?
Dat laatste. Het was in die tijd in de mode je eigen liturgie te bedenken.
Als iemand die nog zoekende is in het katholicisme, vind ik dit een boeiende gedachte van pater Hugo. De verwijzing naar Jung spreekt me erg aan: "Wie naar buiten kijkt, droomt; wie naar binnen kijkt, wordt wakker."
Ik zie de eerbied voor de externe rituelen, maar ik vraag me af: is het uiteindelijke doel niet dat we die Goddelijke aanwezigheid intern gaan beleven? Zoals de Bijbel zegt: "Christus leeft in mij" (Gal. 2:20). Zien jullie het ritueel als de weg naar die "interne geboorte"?
Natuurlijk is het uiteindelijke doel van de mens de vereniging met God, die innerlijk plaatsvindt. Tegelijkertijd zijn wij in de kerken van voor de reformatie niet zo van het het uitsluiten van de materie. Ook die mag geheiligd worden en heiligheid dragen. Vandaar heilige plaatsen, mensen en dingen. Die die status allemaal krijgen doordat ze ritueel voor de Heilige worden 'afgezonderd.' Tegelijkertijd is er natuurlijk ook een vorm van voorgegeven heiligheid, die is gebaseerd op de eerbied die de mens verschuldigd is aan de scheppende creativiteit van God. De heiligheid van het leven, de liefde etc.