Redenen om de Mis naar het oosten te vieren

Uit mijn persoonlijke aantekeningen 1

Ik hoop in het vervolg af en toe fragmenten uit mijn persoonlijke aantekeningen hier te delen als ik dat relevant vind. Vandaag kreeg ik (door al die ellende met de Piusbroeders) weer eens de vraag waarom ik hecht aan de Mis ‘met de rug naar het volk.’ Het antwoord pakte deze keer als volgt uit:

De redenen voor de gebedsrichting naar het (liturgische) oosten zijn er zo veel dat ik nauwelijks weet waar ik moet beginnen.

1.De priester en zijn medegelovigen bidden samen naar het oosten omdat daar de zon opkomt (die staat voor licht, verrijzenis, Christus, Eden, Jeruzalem etc. etc.)

2. Dat ze elkaar daarbij niet aankijken is niet alleen geen probleem, maar zelfs essentieel. Die priester dient achter Christus te verdwijnen. Zijn persoonlijkheid dient geen enkele rol te spelen, behalve tijdens de preek. Die viel, volgens de aloude mentaliteit, dan ook altijd buiten het strikt sacramentele handelen. Tijdens het Offer zelf dient hij volkomen inwisselbaar te zijn. Dat wordt alleen heel lastig als iedereen in je gezicht kijkt. Dat brengt ons op het volgende, meest pijnlijke punt:

3. Bidden, en dus ook de Mis opdragen, is een uiterst intieme handeling, of zou dat toch moeten zijn. Dat zou niemand moeten hoeven doen terwijl vijfhonderd man hem vol in zijn gezicht zitten te staren. Wanneer je dat wél zo organiseert schakelen de meeste priesters onbedoeld over van bidden naar een vorm van acteren of declameren, wat ze niet kwalijk genomen kan worden. Ze zijn niet aan de toneelschool in Arnhem of Maastricht opgeleid om een vierde wand te projecteren en naakt te staan voor een publiek. ik wil de zaak niet op de spits drijven, maar volksaltaren zijn in feite een vorm van ongewenste intimiteiten op de cultusplaats, met de priesters als voornaamste slachtoffers. Affectieve uitbuiting. Priestsploitation.